Nú skal fagna nýjum vegi - 
nýrri sókn með hverjum degi 
láta Vesturfirði fá 
frama þann sem völ er á. 
                G.I.K. 

Þannig kvað Guðmundur Ingi í októbermánuði 1959, þegar Vestfjarðavegur um Dynjandisheiði opnaðist til umferðar,  Ísafjörður og nærliggjandi byggðir komust þá í akvegasamband við aðra landshluta.  Síðan eru liðin tæp 40 ár, lengst af var lítið gert til að bæta upphaflegu vegina, sem mest voru ruðningsskeringar, snjóþungir og erfiðir.  Nýbygging á vegum með styttingu vegalengda hófst er Vöðin í Önundarfirði voru brúuð.  Annar stór áfangi varð við þverun Dýrafjarðar.  Mest munaði þó um Vestfjarðagöngin, allt eru þetta verk sem hafa sannað gildi sitt.  Nú er stórum áfanga náð með "þverun" Gilsfjarðar. 
Því verki er að ljúka með glæsibrag.  Þá kemur í hugann hvert verði næsta verk í vegagerð til að stytta leiðir og koma Vesturbyggð og Ísafjarðarsvæðinu í alvöru vegasamband.  Ég lærði það ungur að ef ég ætlaði suður, þá fór ég ekki norður.  Það er nú það sem þingmenn og sveitarstjórnarmenn Vestfirðinga gera með því að beina umferð sem ætlar suður norður á Strandir.  Það er slæmt þegar pólitískir ráðamenn fá að ákvarða slíkt vegna hrossakaupa og atkvæðaveiða. 
Það sem ég tel að þurfi að gera er að fela einhverjum hlutlausum aðila, athugun á því hvar og hvernig megi halda áfram á þeirri braut að stytta vegalengdir og byggja vegi þannig að þeir séu heilsársvegir. 
Ég er alinn upp við það að ferðast á hestum austur sveitina í Króksfjarðarnes og víðar.   Þá var ávallt reynt að "hafa fjöru", fara yfir fjöru á Djúpafirði og Þorskafirði.  Svo var einnig um Gufufjörð og innanverðan Kollafjörð.  Það sama gildir um vegina, þar yrðu þeir mun styttri, snjóléttari og í betra veðurlagi en á hálsunum.  Þegar að því kemur að taka ákvörðun um endurbyggingu frá Bjarkarlundi, þarf að skoða vel þann möguleika að "þvera" Þorskafjörð, Djúpafjörð og Gufufjörð og losna við Hjallaháls og Ódrúgsháls.  Styttingin yrði um 20 - 25 km. 

Ég gæti haldið svona áfram vestur sýsluna, þar ríður á að færa vegina úr mestu snjóabælunum.  Jarðgöng úr Dýrafirði í Anarfjarðarbotn, þar er mikil stytting og allt mælir með þeirri framkvæmd til að losna við Hrafnseyrarheiði.  Það sem ég hefi hér minnst á, kostar bæði stóran pening og mikinn undirbúning.  Það er ekki seinna vænna að byrja að ræða og skoða hlutina.  Varðandi kostnaðarhliðina er því til að svara að ég tel að þjóðin hafi vel, efni á þessu.  Spurningin er hvort á að ganga fyrir, að veita 7 milljörðum í Sundabraut upp á Kjalarnes (sumir segja 12 milljarða), eða leggja mannsæmandi vegi um landsbyggðina sem æpir á góðar samgöngur árið um kring. 
    Nú er flutt á vegum óhemja af fiski, allt sláturfé af Vestfjörðum, auk aðdrátta.  Ferðamannastraumur á eftir að aukast næstu árin.  Í sumar varð mikil umferð, eftir að Gilsfjörður opnaðist, bæði vestur og norður yfir Þorskafjarðarheiði.  Það er til skammar að ekki skuli neitt gert til að lagfæra þann veg sem sumarveg. 
   Ég vil að lokum þakka það stórverk sem "þverun" Gilsfjarðar er.  Dalamenn og Austur-Barðstrendingar unnu saman í því að þoka því áleiðis.  Gilsfjarðarnefnd hafði þar sitt að segja, uns tregða sumra þingmanna í báðum kjördæmum var yfirunnin og þeir lögðust á sveif með heimamönnum. 

Vel sé þeim sem verkin unnu 
vegarúnir sínar kunnu 
lyftu byggðum okkar af 
einangrunnar galdrastaf. 

G.I.K 

Kristinn Bergsveinsson, Görðum 

Birt með leyfi höfundar.