Fimmtíu ár eru liðin nk. þriðjudag, 12. október, frá því að fyrsta bílnum var ekið um hinn nýja veg milli Hnífsdals og Bolungarvíkur, sem á seinni árum er oftast nefndur Óshlíðarvegur. Ökumaður var Sigurður Bjarnason frá Vigur og með honum í bílnum í þessari sögulegu ökuferð miðvikudaginn 12. október árið 1949 voru þeir Hannibal Valdimarsson, Aðalbjörn Pétursson og Einar Guðfinnsson. Formleg vígsla vegarins fór ekki fram fyrr en tæpu ári seinna, eða í ágústlok árið 1950.
Um þessar mundir fyrir hálfri öld var vegamálastjóri, Geir G. Zoëga, á ferð um Vestfirði að kynna sér vegi og vegleysur af eigin raun og kom hann til Ísafjarðar daginn eftir að áðurnefndir menn óku leiðina til Bolungarvíkur. Í blaðinu Vesturlandi, sem út kom laugardaginn 15. október 1949, er rætt við vegamálastjóra og segir þar m.a.:
 „Bolungarvíkurvegur er eitt örðugasta vegamannvirki, sem unnið hefur verið við á Íslandi og sem aðeins hefur tekizt að leysa af hendi með stórvirkum vélum undir öruggri og prýðilegri verkstjórn“, sagði vegamálastjóri. Lauk hann miklu lofsorði á verkstjórann Charles Bjarnason og verkamenn hans fyrir aðdáanlega vel unnin störf við hinar erfiðustu aðstæður. Vegamálastjóri tók það fram, að veginum væri ekki fulllokið, enda þótt umferð væri leyfð um hann. Eftir væri að malbera mikinn hluta hans, ræsa og breikka veginn á köflum og víða þyrfti að laga kröpp horn og beygjur. Bað hann blaðið að skora á bifreiðastjóra að aka veginn með fyllstu varúð. Sérstaklega væri varasamt að aka veginn í vætutíð að þarflitlu, vegna hættu á skriðuföllum og steinkasti. Skyldi jafnan varast að nema staðar, nema þar sem ekki væri hætta á ofanfalli.

 Þess má geta, að þegar Bolungarvíkurvegur var opnaður fyrir hálfri öld var kosningabarátta í algleymingi. Blöðin þrjú sem þá voru gefin út reglulega hér vestra, Skutull, Vesturland og Baldur, voru um þessar mundir að mestu undirlögð af áróðri og var af þeim sökum óvenjulega lítið sinnt um almennar fréttir. Baldur minntist ekkert á þessa fyrstu bílferð, Skutull aðeins lítillega í eindálki inni í blaðinu en Vesturland birtir frétt á baksíðu ásamt viðtali við vegamálastjóra. Eitt er þó í klausunni í Skutli sem ekki kemur fram í Vesturlandi, en það er að þeir þingmennirnir Hannibal Valdimarsson og Sigurður Bjarnason hafi haldið framboðsfund í Bolungarvík um kvöldið, þannig að erindið þangað var ekki aðeins að komast á spjöld sögunnar með því að verða fyrstir til að aka hinn nýja veg.

 Það var svo laugardaginn 26. ágúst 1950 sem Bolungarvíkurvegur var vígður við hátíðlega og tilkomumikla athöfn, eins og það er orðað í fyrirsögn í Morgunblaðinu þriðjudaginn næstan á eftir, og í undirfyrirsögn segir: Sjerstæð og erfið vegaframkvæmd um hrikalegt landslag. Í frásögn Morgunblaðsins af vígsluhátíðinni segir m.a., að athöfnin hafi byrjað kl. 3 e.h. við svokallað „Hald“ á Óshlíð. „Er sá staður nokkuð utan til við miðja hlíðina. Hefir vegurinn verið sprengdur þar utan í snarbratt klettabelti. Á kletti, sem rís upp úr vegbrúninni hefir verið reist veglegt krossmark úr steinsteypu. Var það gefið og sett upp af Ragnari Bárðarsyni byggingarmeistara á Ísafirði. Í steinstall við krossinn er greypt málmplata en á hana eru letruð þessi orð: „Góður guð verndi vegfarendur.“ Athöfnin þarna hófst með því, að blandaður kór skipaður fólki frá Ísafirði, Hnífsdal og Bolungarvík söng sálm undir stjórn Jónasar Tómassonar tónskálds. Hljómaði söngurinn sjerstaklega vel milli hamrabelta hlíðarinnar. Þá flutti biskup vígsluorð.“

 Að lokinni vígsluathöfninni á Óshlíð var haldið í Hólskirkju í Bolungarvík, þar sem biskup Íslands, herra Sigurgeir Sigurðsson, flutti ræðu og minntist þar m.a. starfs síns í Bolungarvík, en þá fór hann jafnan fótgangandi um Óshlíð til prestsverka þar. Vegamálastjóri, Geir G. Zoëga, flutti einnig ræðu í kirkjunni og segir svo í Morgunblaðinu: Hann gat þess að vegagerðin um Óshlíð væri ein erfiðasta sem framkvæmd hefði verið hjer á landi. Var hafin vinna við hana vorið 1946, en á sl. hausti hófst umferð um veginn til Bolungarvíkur. Kostnaður við framkvæmdina væri nú um 900 þús. kr. Síðan hefur Morgunblaðið beint eftir vegamálastjóra:

 „Vegarstæðið hjer í Óshlíð var óárennilegt og beinlínis hættulegt þeim, sem að vegargerðinni unnu. Svo giftusamlega hefur samt til tekist, að engin slys hafa orðið, og verkið hefur sótst vel undir öruggri og gætinni stjórn verkstjórans, Charles Bjarnasonar, með traustum og góðum starfsfjelögum, og vil jeg þar sjerstaklega nefna ýtustjórann, Kristján Jónsson, sem með gætni og dugnaði hefur stjórnað vjel þeirri, sem drýgstan skerfinn hefur lagt til þess að ryðja fyrir veginum í brattri fjallshlíðinni, ásamt þeim verkamönnum, sem unnið hafa að grjótborun og sprengingum við hin örðugustu skilyrði utan í hengiflugi klettabeltanna.“

Í aðalsíðu

Upp